ممنون از همه دوستانی که من رو تا این لحظه همراهی کرده و می کنند

با توجه به یکسالگی وبلاگم و اتمام اولین اپیزود من بعد از چهل و دو پست و نیز در راستای اینکه گفته بودم قصد دارم خودم رو به نقد و چالش بکشم مزید امتنان است اگر لطف فرموده و :

۱-نقایص و کمبودها 

۲-برداشتتون از دیدگاههایم

۳-انتقاد و شکایات

۴- هر نوع تز و انتی تز!

و در کل هر موردی که دررابطه بامن و بلاگم (دلنوشته هام)به اذهانتون خطور می کنه رو برام درج کنین

پ ن :مطمئنا برخلاف قول مساعد بعضی از مسئولان محترم در اولین فرصت مناسب سعی دربهبود و برطرف کردنشان خواهد شد

در آخر نگارنده حقیر از تو مخاطب عزیز بسیار ممنون می باشد

 تیزر بازرگانی:*هم اکنون نیازمند یاری سبزتان هستیم*

تا اینکه......

ادامه ملودرام رمانتیک من

یکروز با (ب) شام ‚رستوران .....بودیم و جاتون خالی داشتیم شام می خوردیم که یکدفعه(ب) ساعت مچی خوش تراشش رو نگاهی انداخت و گفت:باید برم پیش سهیل.یکدفعه از چیزی که ابراز کرده بود پشیمان شد و در صدد رفع و رجوع ماجرا بر اومد و دنبال واژگان می گشت که نگذاشتم ادامه بدهد‚در حالی که سورپرایز شدیدی بر من مستولی شده بود‚ کوشش به رفتن کردم‚مانعم شد‚پرسیدم :فقط بگو چه اتفاقی افتاده و سهیل کیه؟بدون هیچ گونه حاشیه ای و بر عکس دقایقی قبل که مستاصل ودرمانده می نمود(رلش رو بسیار عالی بازی می کرد)گفت:ببین کامیار بازی دیگه تموم شده ‚من متاهلم و یک بچه و......

دنیا روی سرم خراب شد‚کلمات رو می شنیدم و نمی شنیدم‚نمی دونستم چه کار باید بکنم‚ویران شده بودم و داغون.باز هم بلوف و نیرنگ؟

ب لب جملاتش این بود:من از لحاظ احساسی و جسمی و روحی توسط همسرم ارضا نمی شوم و می خوام که تو عهده داراین نقش باشی و.....

از خودم بدم اومده بود ‚عقم گرفته بود‚ یاد رجاله هایی افتادم که صادق هدایت ازشون یاد می کرد که همه چیزشون ختم می شد به آلت تناسلیشون.

دوستش داشتم و برام عزیز بود‚اگه حالش گاهی خوب نبود ‚تمام وجودم دچار رخوت می شد اما....اما اون برای من نقش بازی کرده بود و شده بودم آلت دستش‚درست مثل یک عروسک خیمه شب بازی که بند به دست و پاشه و ناچار باید از عروسک گردان تبعیت کنه‚اما نه‚اینجا دنیای وهم و خیال و قصه و سن نیز نبودکه همه چیز پروژه وار مبدا و مقصد خاصی داشته باشد و در انتها کات‚اینجا دنیای وانفسایی بود که داشتیم طفیلی وار توش به سختی نفسها رو به شماره می انداختیم و منوکسید کربن تولید می کردیم.

سی روز پر فراز و نشیب وسراسرنفرت و خشم وغرور شکسته شده به پایان رسید و در یک روز آبان ماهی بود که :ساعت هفت و دقایقی (برعکس خوش یمنی مستهجنش که کریهانه به من می خندید)‚ضلع شمال غربی میدان صنعت و کات و. و احساسی که تو ماشینش جا موند و من تهی شده بارانی با آسمان باران گرفته تلفیق کمیک واری از طبیعت رو باهم به اجرا گذاشتیم.........

من اسارت تاریخ را پیموده ام ای زمان زدگان ابعاد!و از اسارت کیفیت رهیده ام‚زنجیریان اجسام!و اینک این حجم آیینه ای من است که در دسترس سایه هاست‚من میوه نا رسیده الفاظ را نمی خواهم.....

پ ن:هر جور که باید خودم توجیه می کردم نمی شد:نه شرع نه عرف نه وجدان و نه انسانی نبود که نبود.

پ ن2:بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه....

                                       تمام

                                  امضا:کامیار

برنامه تور به تعویق افتاد! ,دلایلی چون:عدم هماهنگی منسجم با دوستان,نبود وسیله نقلیه مناسب ووووو

اخر هفته این هفته نیز درگیر مسئله ای هستیم بسیار حائز اهمیت!! به نام:رای و رای گیری....

درچند پست جاری به مرور اخرین کیسی رو که با جنس مخالف!داشتم می نگارم و این موضوع تکمله ایست بر چند پست ماههای ماضی که این بعد من رو مختومه اعلام خواهد کرد!:سال هشتاد و دو ,خدمت سربازی من تموم شده و مجروح از زخمی که (س)در من ایجاد کرده اوقات فراغت بیشتری را در دنیای مجازی و طبعا به اقتضای سن چت و مسنجراختصاص دادم,در چنین ایامی بود که فارغ از هرگونه احساسات با (ب) آشنا شدم ,او کسی بود که لااقل در گام اول و در نوشتار مکمل خوبی برام به شمار می رفت:بحثهای جتماعی و دغدغه های مشترک و راهکارها,فلسفه,هنر,تئاتر,کتاب و... اشتراکاتمان بود چند ماهی امتدادش  دادیم تا اینکه.........

ادامه دارد

گذر زمان به اجبار متونم رو در فضای مجازی بلاگفا به یکسالگی رسوند و خودم رو می خوام به نقد و چالش بکشم.

پ ن : بدجور برای خودم دست نیافتنی شدم

در حال برنامه ریزی نخستینش برای اولین پیچ!!هستیم .

دربی قطره ترین دقایق آسمان به خیس ترین ساعات نیلوفر می اندیشم,تن در طولانی ترین شب شاخه ها می سوزد,پاره ای از خود را گم کرده ام......

بهارت یلدایی تر ازآتش پاکی سیاوش و تامل بر اندیشه ات مستدام باد....

پ ن:یه جورایی خودم رو زدم به خوشی!(الکی خوشی؟؟)

شاید این نسخه  تازه پیچیده شده جواب بده.....

نظاره روستاییانی که کنجکاوانه خیره ات می شوند و تو را هجی می کنند در اذهانشان‚به تعمق وادارت می کنند که:کیستند و چه می خواهند‚آیا آنها نیز چون تو جنونی به نام پول و زیاده خواهی را در ماورا ذهنشان به جستار می نشینند؟گمان نمی کنم‚لااقل آلایش زندگی و خانوار پرتعدادشان و تلاش بی وقفه شان برای رنج کشیدن!چیزی غیر این را در تو بارور می کند....

النگ دره‚ارتفاعات چالوس وصخره های سنگی انبوه از سبزی ماسال و شاندرمن....  .           به مدرنیسم و بورژوازی لعنت میفرستم و از درختی بالا می روم‚به سختی‚خیلی سخت و در ارتفاع 20 متری از زمین دوردست را دیده بانی میکنم و گوش نیز به صدای دارکوبی میسپارم که آنسوترشاید از برای شکم  و شاید نیز از برای دلربایی از جفتش کوبش را می آغازد.به خلسه میروم و افتادنم  میرود که به وقوع بپیوندد.زیر درختان و هنگام گام برداشتن به روشنی موضوعی به نام فرسایش را لمس میکنم و به کسانی که دچارش شده اند یا میشوند می افتم و ادغام طبیعت در من جاری می شود‚شاید خنده دار باشد‚اما یاد درسی از ادبیات می افتم که داشتیمش :بوقلمونی به نام مگاپود.شبی را به تنهایی و درچادرمهمان جنگل و جنگل نشینان میشوم و با آتشی که با کمک دوستی روستایی افروخته ام شام را که عبارت است از ماهی کوچکی که به سختی صید کرده ام و سیب زمینی بریان به نیش میکشم ‚آرامشی که در این ثانیه ها نصیبم شده با هزاران سال زندگی در مرتفع ترین برجهای پایتخت عوض نمی کنم‚صبح که از دامنه پایین می ایم دهانه رود را میبینم که شهر بیرحمانه پسابش را به آن تزریق می کند‚اهن است و زباله و فضولات و بس.به یاد سازمان حفاظت از محیط زیست می افتم و وظایف آیین نامه ایش.

حال دریا را در پیش رو دارم :زیبا کنار‚کپورچال و....  . جایی که می توانم به راحتی تلفیق آسمان و زمین را در دوردست نظاره گر باشم و امواجی که خروشان به سمتم می آیندوگویی می خواهند چیزی رایادآورم باشند‚اما چه چیز؟نمیدانم.باقایق گشتی در امتداد ساحل می زنم وآنچه می بینم آبی است و ابی و ابی.مضافا اینکه آسمان نیز باران را آغاز کرده و برخورد قطره با دریا آن قطعه :قطعه با دریاست......را متذکرم می شود.به ساحل که می رسم و شنهای ساحلی را در مشت میگیرم و از میان انگشتانم می سرانم‚ناخودآگاه یاد ساعت های شنی می افتم و گذر عمری که دانه هایش گوی سبقت همچنان از هم می ربایند.دریا‚بی انتهایی تو مرا نیز به بی انتها بودن وا میدارد‚اما نمیدانم چرا با سد مواجه می شوم‚تو میروی وپیشرفت می کنی و من می مانم و در جا می زنم(سیکل معیوبی که انسانیتم را به وقیحانه ترین شکل موجود زیر سوال می برد) و اینکه چرا؟

وووووو

پ ن1:باقی اش اضافات بود و در این مقال نمیگنجید

پ ن2:کاش میتوانستم بمانم و برنگردم

پ ن3:جای همه تان خالی

............................

تعصیلات نوروزی هم به خزان خود رسید و نگارنده این سطور چند صباحی را به سفر گذراند و سه استان شمالی را از نظر گذراند٬که در نزدیکترین فرصت راجع به آن خواهد نگاشت:از آنچه لمس کرده و دیده که تصویر مقابل هم گویای شمه ای از آن است!!

برای تو دوست خوب که این ارزو را برای من داشتی بهترش را آرزومندم.

پ ن:اون دوستانی که فکر کردن باننوشتن می خوام تعدد تبریکات داشته باشم سخت در اشتباهند!!!

در روز انتصخابات!!! خواهم نگاشت ٬مخاطب عزیزمن