بزرگتر که شدم فهمیدم که اون هم مثل من دنبال چیستی ماجرا بوده منتها در ابعادی وسیعتر و تواما"باتاوانی بسا سنگینتراز من مثل: از دست دادن یک کلیه و ابتلا به بیماری سل و …

مادرم اما مثل تمام مادرای خوب ایرانی (دهه60)صبوری پیشه کرده و به تربیت من همت گماشت و جوانی خود را وقف رشد من نمود.با اینحال باز نمیدونم که چرا اینکار رو کرد؟چرا این همه گذشت؟

توی دبستان سرآمد بقیه شدم.از هر لحاظ محجوب.درسخون و…اما باز هم محیط آموزشی خلا من رو پر نکرد.

تا اینکه یکروز پدر:

آزادشد

و من دستانی که زمانی بوی نرمی و عطوفتش زبانزد بوده و حال خشن و بی رمق شده بود را روی شانه هایم احساس کردم.

آیا واقعا مصایب من به اتمام می رسید؟آیا"پایان شب سیه سپید است" در مورد من مصداق پیدا کرده بود؟

کلاسهای آموزشی برام اوقات خوبی رو رقم می زد:شنا.زبان.کتابخوانه و…

این روند تا 12 سالگی ام ادامه داشت به طوریکه دوستان و اقوام به دیدن عکس و مشخصات من در مجلات عادت کرده بودند.

از 13 سالگی طی یک دوره کشمکش و جدل فراوان با خود خواندن نماز رو آغاز کردم.تلقی من از معبودی که براش سجده می کردم در اون دوران این بود که:

پیری مهربان با گیسوانی سپید و عصایی زرین در دست روی توده ای از ابرها نشسته و ناظر اعمال همه خصوصا من است

با خلوص باهاش درددل می کردم و بعضی اوقات هم نگران از خشم احتمالیش لب به شکوه می گشودم که چرا؟؟؟

و اینگونه می شنیدم که:صبوری و خویشتن داری پیشه کن.اما مگه من عمر نوح داشتم؟

این دوران همزمان با آغاز بلوغ جنسی وترشح هورمون های مردانه ام بود که به مانند ترعه ای باریک از نهری عمیق منو وارد فاز دیگه ای از زنگی کرد.

دختر؟؟؟؟

چه واﮋه نامانوسی برای من نوجوان بود! با وجود تمام مطالعات فراوان تا اون سن هنوز برداشت دقیقی از اون کلمه نداشتم و نمیدونستم که چطور میشه باهاش روبرو شد و اصلا فلسفه زن و زنانگی چیست؟ تا اینکه….